หลังจากหมกมุ่นอยู่กับอารมณ์พลุ่งพล่านของตัวซะหลายวัน อารมณ์โกรธก็สงบลง ไม่ใช่เพราะพันธมิตรฯยุติการชุมนุม แต่เป็นเพราะผมได้ลองเข้าไปอ่านความคิดเห็นที่ด่าทอกันไปมาตามเว็บบอร์ดต่างๆ ที่พูดกันถึงการเมืองไทย

มันทำให้ผมเห็นว่า ในยุคที่พื้นที่การแสดงความคิดเห็นเปิดกว้างนั้น คนไทยไม่ได้โง่ คนทุกคนมีเหตุผล แต่ตรรกะที่ใช้สร้างเหตุผลของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน การทุ่มเถียงว่าใครแพ้ใครชนะ หรือ ใครผิดใครถูกนั้น จึงไม่มีทางจบลงได้ง่ายๆ โดยเฉพาะในเวลาที่แต่ละฝ่ายต่างใช้อารมณ์เข้าห้ำหั่นและดูแคลนกัน

ผมกำลังอยากมีที่ซักแห่ง เอาไว้จดอะไรบางอย่างที่แล่นเข้ามาในหัวแบบทันทีทันใด ความจริงใช้สมุดโน้ตกับดินสอก็ได้ แต่เวลาส่วนใหญ่ของผมจะจมอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ พอลุกไปหยิบสมุดกับดินสอก็ลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้คิดอะไรอยู่ แถมยังจดไว้ไม่เป็นที่เป็นทางอีกต่างหาก นานๆเข้าก็ลืมไปเลยว่า ไอ้ที่เราเขียนไว้มันคืออะไร

ผมประทับใจบริการจากทีมงาน Google Apps มาก เหตุเกิดจาก...

ผมลงทะเบียนใช้งาน google apps สำหรับ webzer เมื่อหลายเดือนก่อน จนผมลืมว่าเคยสมัครไว้แล้ว พอลงทะเบียนซ้ำมันก็เลยบอกว่า มีคนใช้โดเมนนี้สมัครตัดหน้าผมไปแล้ว! (ข้าพเจ้านั่นเอง) ก็เลยรื้ออีเมลเก่าๆดูแล้วก็หาพาสเวิร์ดจนเจอ แต่ปัญหาคือผมดันล็อคอินไม่ได้ ลองหาวิธีรีเซ็ตพาสเวิร์ดหลายวิธีก็ไม่ได้ผล ก็เลยส่งอีเมลไปขอให้ทีมงานเค้าช่วยที ปรากฏว่ารวดเร็วเกินคาด อีเมลทุกฉบับที่ผมส่งไป ได้รับการตอบภายใน 3 ชั่วโมง (ในหน้าขอความช่วยเหลือบอกไว้ว่า 2 วัน) ผมเองต่างหากที่ตอบอีเมลเค้าช้า (12 ชั่วโมง)

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผมไปออกค่ายแทบจะทุกเทอม

ส่วนมากจะเป็นค่ายพัฒนาหรือไปสร้างโครงงานอะไรซักอย่างที่(เราคิดกันว่าน่าจะ)เป็นประโยชน์ต่อชาวบ้านในชนบท แต่หลังจากกลับมาจากค่ายแรก ผมกลับคิดว่า สิ่งที่พวกเราไปสร้างให้ชาวบ้านนั้น เป็นแค่ส่วนหนึ่งของกระบวนการเรียนรู้ของนักศึกษา เพื่อให้ได้สัมผัสกับวิถีชีวิตของคนชนบท ส่วนชาวบ้านเอง ผมคิดว่าเค้าไม่ได้คาดหวังอะไรจากพวกเรามากไปกว่า การที่ยังมีคนกลุ่มหนึ่งให้ความสนใจและพยายามจะเรียนรู้จากพวกเค้า อันนี้ผมคิดเอาเองนะครับ ก็มีเพื่อนๆหลายคนรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน

เรากำลังอยู่ตรงไหน?

สำหรับผม cyberspace เป็น โลกที่ค่อนข้างเปลี่ยวเหงา แม้จะมีเว็บไซต์เป็นพันล้านเว็บ คนทำเว็บเป็นร้อยล้านคน แต่ผมก็ไม่ได้ไปสุงสิงกับใครหรือเว็บไซต์ใดเป็นพิเศษ ว่าไปแล้ว ก็เป็นพฤติกรรมเดียวกับที่ผมใช้ชีวิตในโลกทางกายภาพนั่นแหละ ไม่ค่อยอยากรู้จักใคร... ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีใครรู้จักผมเช่นกัน

ผมกำลังทบทวนตัวเองอย่างหนัก...

แม้ว่าที่ผ่านมาผมจะทำงานมาหลายอย่าง แต่ส่วนมากผมจะละเลยเรื่องหนึ่งไป นั่นคือ การทบทวนตัวเอง ผมปล่อยปะตัวเองมามาก เพราะเป็นคนเอาแต่ใจ แต่คงไม่เหมือนคนที่เอาแต่ใจที่อยากจะได้สิ่งนั้นสิ่งนี้ ผมเอาแต่ใจในแบบคนที่ชอบใช้ชีวิตตามใจมากกว่า คือ อยากทำอะไรก็ทำ ไม่อยากทำแล้ว ก็ทิ้งไปซะเฉยๆ จนกลายเป็นนิสัย(สันดาน)ที่แก้ไม่หาย ...แย่จัง