In case someone's wondering, where the hell am I? Just letting you know that I'm still alive and I may (will) survive. Sometime (almost always), Time doesn't belong to us. That's it.

ผมไม่ชอบอ่านหนังสือนิยาย แต่ชอบอ่านหนังสือทุกแนวแบบนิยาย คือ คิดว่ามันเป็น "เรื่องแต่ง" แม้แต่คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์หรือตำราวิชาการก็เป็นแค่นิยาย ที่ใช้ "เหตุผล" หรือ "ความเชื่อ" หรือ "ข้ออ้าง" แบบใดแบบหนึ่งมาเป็น "ตัวละคร" และใช้ "ตรรกะ" อย่างใดอย่างหนึ่งมาผูกเป็นพล็อตเรื่อง ดังนั้นหนังสือทุกเล่มหรือแนวคิดทุกเรื่องจึงมี "ตัวเอก" แต่ใช่ว่าเราต้องชอบตัวเอกทุกคนจากนิยายที่เราอ่าน บางครั้งก็ล้ำเส้นไปดูถูก "ตัวเอก" ในนิยายที่คนอื่นชมชอบว่าโง่เง่า "เหตุผล" จึงมีคุณสมบัติเป็นอาวุธชนิดหนึ่งไปโดยปริยาย เพราะเราต้องใช้มันเพื่อคัดคานหรือเอาชนะ "เหตุผลสายพันธุ์อื่นๆ" ที่เราเห็นว่า "ไม่สมเหตุสมผล" ทุกวันที่เราต้องปฏิสัมพันธ์กับผู้คน เราจึงเป็นนักรบในสมรภูมิเหตุผล (ถ้าทนไม่ได้ก็ออกมาปิดถนน ปิดสนามบิน หรือขนอาวุธมาประจัญหน้ากัน อืม... ทุกคนมีเหตุผล และ ผมก็ชอบประชดประชัน)

ผ่านไปหนึ่งเดือนครึ่งสำหรับการปล่อยให้บล็อกร้าง แต่ผมยังแอบเข้ามาเช็คล็อคบ้างเป็นครั้งคราว เพราะกลัวสิ่งมีชีวิตหรือไม่มีชีวิตอื่นๆ มาสร้างเนื้อหาแทนเจ้าของมัน (ขอบคุณ mollom ที่ทำให้ลืมไปว่า โลกนี้ยังมีสแปม)

อาการ {
    เข้าเว็บ: แล้วเวียนหัว;
    เขียนโค้ด: แล้วคลื่นไส้;
    ทำกราฟิค: แล้วตาลาย;
    สมอง: หยุดทำงาน;
}

วิธีแก้ {
    พักผ่อนสิ: ไอ้ไง่ !important;
}

พูดแบบหยาบๆ เส้นทางของเวลา ในวัฒนธรรมตะวันตกจะมองเวลาและชีวิตเป็นเส้นตรง แต่ตะวันออกจะมองเป็นวงกลม แม้จะประกอบด้วย เกิด - แก่ - เจ็บ - ตาย เหมือนกัน แต่ฝรั่งส่วนใหญ่คงเชื่อว่า ตายแล้วก็จบกัน เป็นชีวิตนิรันดร์ที่ไหนซักแห่ง ไม่ต้องเวียนว่ายกับมาใช้กรรมเป็นสิบเป็นร้อยชาติ แบบที่คนตะวันออกเชื่อ (ผมจำมาจากสมัยเรียนวิชาปรัชญาศาสนาน่ะ)

ผมเลิกใส่นาฬิกาหลังจากจบ ม.3 เพราะเบื่อความซ้ำซากของตัวเลข แต่ละวันมันก็วนกลับมาที่เดิม พอเรียนจบมหาวิทยาลัย ผมชอบมองนาฬิกาที่มีเข็ม เพราะอยากให้วันทำงานหมดไปไวๆ ส่วนตอนนี้ไม่ได้ทำงานประจำแล้ว นาฬิกาจึงไม่มีอิทธิพลต่อชีวิตมากมายนัก เพราะไม่ชอบนัดเจอใครโดยไม่จำเป็น

ช่วงนี้รู้สึกตัวเองสมองตันเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะมีอะไรหลายอย่างที่ต้องทำ แต่ดันเรียงลำดับไม่ค่อยถูก โดดไปจับเรื่องโน้นเรื่องนี้จนมั่วไปหมด บางทีอาจถึงเวลา พักเครื่อง ?

2-3 ปีมานี้ ผมอ่านตัวอักษรจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มากกว่าจะอ่านจากหนังสือ เพราะส่วนใหญ่ต้องขลุกอยู่กับอินเตอร์เน็ต ถ้าข้อมูลในหน้าจอมันยาวมากจริงๆ จึงจะพรินต์ออกมาอ่าน นอกนั้นก็ทำลายสายตาตัวเองโดยการจ้องมอนิเตอร์ทั้งวันทิ้งคืน