Principle of life

ผมกำลังทบทวนตัวเองอย่างหนัก...

แม้ว่าที่ผ่านมาผมจะทำงานมาหลายอย่าง แต่ส่วนมากผมจะละเลยเรื่องหนึ่งไป นั่นคือ การทบทวนตัวเอง ผมปล่อยปะตัวเองมามาก เพราะเป็นคนเอาแต่ใจ แต่คงไม่เหมือนคนที่เอาแต่ใจที่อยากจะได้สิ่งนั้นสิ่งนี้ ผมเอาแต่ใจในแบบคนที่ชอบใช้ชีวิตตามใจมากกว่า คือ อยากทำอะไรก็ทำ ไม่อยากทำแล้ว ก็ทิ้งไปซะเฉยๆ จนกลายเป็นนิสัย(สันดาน)ที่แก้ไม่หาย ...แย่จัง

ผมเป็น คน(ช่าง)เลือก(ประเภท)งาน แต่ไม่ใช่เลือกตำแหน่งงาน ผมยินดีเริ่มต้นเป็น เบ๊ในกองถ่ายรายการโทรทัศน์ มากกว่า ใส่สูทผูกไทนั่งทำงานในออฟฟิศ อันที่จริงงานแรกที่สร้างรายได้ให้ผมหลังจากเรียนจบปริญญา คือ เป็น หน้าม้ารับจ้างกรี๋ดในสตูดิโอถ่ายทำ (งานนี้ไม่่ต้องจบปริญญาก็ทำได้) ต่อมา ผมก็กลับมานั่งเขียนงานวิจัยในมหาวิทยาลัย จนไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรได้ นอกจากเรียนต่อ แต่ผมก็เรียนต่อไม่จบ เพราะออกไปทำงานโทรทัศน์อีกครั้ง แต่ในฐานะครีเอทีฟรายการโทรทัศน์ โชคดีที่ทุกรายการที่ผมทำ ไม่จำเป็นต้องใช้หน้าม้า (ไม่งั้นผมอาจจะควบตำแหน่ง รับจ้างกรี๋ด ไปอีกตำแหน่ง) หลังจากนั้น ผมก็วนเวียนเข้าออกบริษัทและสถานีโทรทัศน์น้อยใหญ่อยู่หลายปี จนวันนึง ก็สติแตก ทิ้งทุกอย่างมาอยู่บ้านเฉยๆ ไม่มีเหตุผลที่ชัดเจนว่าทำไมผมจึงทิ้งมันมาเฉยๆ ผมไม่ได้ผิดหวังอะไร ไม่ได้ทะเลาะกับใคร คำว่า "สติแตก" น่าจะเหมาะที่สุดแล้ว

แล้วตอนนี้ผมกำลังทำอะไร?

ผมเองก็ไม่รู้... ดูเหมือนว่า ผมกำลังพบการผจญภัยครั้งใหม่ โดยไม่ต้องออกจากบ้าน นั่นคือ อินเตอร์เน็ต แต่ผมแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย แม้จะเคยทำงานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์มาเยอะ แต่อะไรที่เกี่ยวกับอินเตอร์เน็ตไม่เคยอยู่ในสมองเลย เพราะผมมีอคติเหมือนคนทั่วๆไปว่า งานในอินเตอร์เน็ตมีแต่ประเภทหลอกลวง ซึ่งมันก็จริงส่วนหนึ่ง แต่งานอื่นๆที่น่าสนใจก็มีเช่นกัน

ผมเริ่มจากการอยากหาเงินทางอินเตอร์เน็ต ลองหลากหลายวิธี แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เพราะผมไม่ชอบหลอกลวงใคร จนวันนึงผมอยากมีเว็บไซต์ของตัวเอง ก็เลยเร่ิมศึกษาวิธีการทำเว็บ หนึ่งปีผ่านไป ผมทำเว็บไซต์ทิ้งไว้หลายแห่ง แต่ไม่มีเว็บไซต์ไหนที่ผมจริงจังเลย ทำทิ้งๆขว้างๆ (รวมถึง blog แห่งนี้ด้วย)

ผมจึึงกำลังทบทวนตัวเอง ว่า ตูจะเอาอะไรกับตัวเองบ้าง(วะ)? ทำโน่นทำนี่มั่วไปหมด แต่ไม่จริงจังซักอย่าง

คำตอบที่ได้เบื้องต้น คือ ผมต้องทำสมาธิ ต้องศึกษาจิตใจตัวเองก่อน แล้วค่อยไปศึกษาสิ่งนอกตัว ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ปัญหาใหญ่ของผม นอกจากจะเป็นคนเอาแต่ใจแล้ว ยังเป็นคนที่ขาดระเบียบวินัยอย่างร้ายกาจ ผมต้องเริ่มสร้างแบบแผนให้ชีวิตตัวเองบ้างแล้ว ไม่อย่างนั้นก็หนีจากวังวนของความเบื่อหน่ายไม่พ้น

ผมจะเริ่มด้วยการใช้ blog แห่งนี้ ฝึกระเบียบวินัยการใช้ชีวิต กฎข้อที่หนึ่ง คือ ผมต้องอัพเดตข้อมูลของ webzer.net อย่างสม่ำเสมอ (ถ้าเป็นไปได้ ก็จะเขียน วันละโพสต์) นี่ไม่ใช่คำสัญญากับตัวเอง แต่เป็น Principle of Life พูดไปแล้วต้องทำให้ได้

เอาล่ะ เริ่มวันนี้เลย...