ถ้าเราทนได้ ลูกหลานเราก็จะเป็นรายต่อไป

3,000 ปีก่อน คนขี้สงสัยนาม Socrates ถูกกล่าวหาว่าเป็นภัยต่อความมั่นคงของรัฐ เพราะวิจารณ์ความเชื่อของชาวเอเธนส์ส่วนใหญ่ เขาไม่หนีโทษประหารแม้จะทำได้ เพราะเขาต้องการยืนยันว่าตัวเองไม่ได้เป็นภัยต่อรัฐหรือชาวเอเธนส์ และนักปรัชญาก็ไม่มีวันหยุดตั้งคำถาม มนุษย์ก็ไม่มีวันหยุดคิดเช่นกัน เขาดื่มยาพิษฆ่าตัวตายตามคำพิพากษา เมื่อเขาตายคนรุ่นหลังจึงยังคงตั้งคำถามเกี่ยวกับความยุติธรรมจนถึงปัจจุบัน

3,000 ปีต่อมา เรื่องราวคล้ายๆกันนี้ก็ยังดำรงอยู่ในสังคมไทย เพียงแต่เกิดขึ้นกับคนทั่วไป ใครก็ได้ที่ไม่จำเป็นต้องเป็นคนขี้สงสัยหรือนักปรัชญา ผู้คนใช้ ม.112 เพื่อปกป้องความเชื่อของตัวเองมากกว่าสถาบันกษัตริย์ที่พวกเขาอ้างถึง ใครก็ใช้กฎหมายมาตรานี้เพื่อทำร้ายใครก็ได้ โดยไม่มีตัวแทนจากสถาบันกษัตริย์มารับรู้เป็นพยาน เป็นผู้กล่าวโทษ หรือเป็นเจ้าทุกข์แต่ประการใด กระบวนการไต่สวนและตัดสินกระทำโดยไม่มีความคิดเห็นใดๆจากผู้ที่เกี่ยวข้องกับสถาบันกษัตริย์โดยตรง (ทุกคนคิดว่าตัวเองเป็นตัวแทนของสถาบันกษัตริย์ได้เช่นนั้นหรือ?) ผู้ถูกกล่าวหาส่วนใหญ่ไม่ได้รับอนุญาตให้ประกันตัว มีอัตราโทษที่สูงเทียบเท่าอาชญากร และรัฐก็ใช้เป็นเครื่องมือในการควบคุมพลเมืองให้เงียบ ห้ามคิด ห้ามถาม ห้ามวิจารณ์

เราจำเป็นต้องแยกแยะระหว่างกฎหมายที่ไม่เป็นธรรมออกจากสิ่งที่เราเทิดทูน เราไม่ควรปล่อยให้ใครใช้กฎหมายที่อ่อนไหวเพื่อจุดประสงค์ทางการเมือง โดยไม่ใส่ใจเจตนาของผู้ถูกกล่าวหาหรือเจตนาแอบแฝงของผู้กล่าวโทษ

เชื่อว่าไม่ใช่ทุกคนที่ไม่เห็นด้วยกับกฎหมายที่ไม่เป็นธรรมจะต้องการดูหมิ่นกษัตริย์ และไม่ใช่ทุกคนที่เทิดทูนกษัตริย์จะอยากให้กฎหมายที่ไม่เป็นธรรมดำรงอยู่ เราจำเป็นต้องมองให้เห็นสีอื่นๆ โลกไม่ได้มีแค่สีขาวกับสีดำ (หรือเหลืองกับแดง)

ถ้าเราทนได้ ลูกหลานเราก็จะเป็นรายต่อไป